Kijk een vlek!

Hij opende de deur
greep een zak in een bak
Ik zag een vlek, tot tweemaal toe

Hij kuiste die niet weg
Het is een statusvlek.


en googlen naar bidvlek levert maar 4 url's op. Ofwel raakt mijn terminologie kant noch wal, ofwel heb ik bij deze een interessant fenomeen aangehaald dat nog uit pakweg een antropologische hoek uitgediept kan worden. En nu terug over naar de echte mytologie met Sita en de Hindoe's. De meest vieze vlekkenkennis drop je in een postje! Ik heb mijn wittemerkkuisproductjes al klaarstaan!

Lolsmurf

Ik weet dat het gaat regenen.
Ja tuurlijk gaat het regenen.
Dat weet iedereen die zich via Frank of Sabine weet te informeren. Of via pagina 300 en diens vriendjes 301 het 24 urenpraatje en 302 de volgende dagen.
Maar het gaat niet regenen.
Neen, het gaat niet regenen voor het moment waarop ik mijn deur uitga.
En ik ga mijn deur uitgaan want ik voel dat ik hier niet kan blijven zitten.
Mijn kont is daar niet voor gemaakt. Mijn systeem ook niet.
De vraag is waar naartoe. Het feit indachtig dat sommige mensen nog wel het een ent ander te doen hebben op dagen als vandaag.
Ik niet, ik heb beslist van niet. Ik kan niets doen. Slechts lol maken.
Ik wil en ga nu op zoek naar een lolvriend. Als dat niet of slechts gedeeltelijk slaagt, dan gaat ge mij daar niet meer op horen terugkomen. Maar natuurlijk hoop ik weer van ganserharte dat het avontuur op een steenworp ligt.

edit: en natuurlijk vond ik wel een lolvriend aan wiens bel ik regelmatig hang. Om die bel niet verder te overbelasten besloten we om samen te gaan hangen op het Ladeuze. Met een vriend met mijn fiets in de hand, kom ik door de ganse stad.

Leuven in Scène, enkele onprofessionele sfeerkiekjes

I want to ride my...

Ik stond op het punt aan haar te vragen of ze toevallig geen zin had om een stukje mee te zappen. Maar dat bleef gelukkig onuitgesproken, stokken werden in de tv-plan-wielen gestoken en ik stelde voor dat we op avontuur zouden vertrekken. Beste E. werd aan de haak geslagen.





We zouden met de fiets naar het Zoet Water gaan, ook al wist ik dat niet op mijn duimpje liggen en werd er een mappy-zoekverbod opgelegd.
Het avontuur lonkte. Het plan van een wijnpicknickje werd omgegooid naar een we-zullen-afsluiten-met-een-terrasje-plan.

Reeds eerder had ik in mijn ideeën bedacht dat ik er eens een missie van zou moeten maken al mijn studentenvrienden die niet in Leuven geboren of getogen zijn eens kennis te laten maken met een aantal van mijn nostalgische plekjes. Stap 1: Zoet Water.

Onderweg speelde ik glansrijk de rol van gids, met wat siteseeing door het Arenbergpark kwamen immers al gauw de verhalen van 'hier gaf ik de eendjes vroeger eten samen met mijn opa' naar boven. Even verderop benoemde ik de ingenieursbibliotheek in drie talen. En we gingen richting Oud-Heverlee, telkens gretig op zoek naar de aanwijzingsbordjes om elke hoek. Voor de finish bereikt werd, hadden we elk al een aantal chique villa's gekozen waar we zouden gaan wonen eenmaal we stinkend rijk zouden worden/trouwen. We volgden het pad dat fietsen weert, af en toe onderbroken door een elegant manoeuvre langs de wering.


Al dit avontuur bracht mezelf en E. in een aparte stemming, één die alleen wij tweeën lijken te kunnen bereiken met z'n tweetjes. Dezelfde golflengte werd hierdoor omgezet in eenzelfde toonbalk. De in mijn gedachten vaker voorkomende idee dat ik plots in een soort van musical zou belanden in het midden van de openbare weg werd eindelijk, na al die jaren, omgezet in een melodieuze praktijk. Wij componeerden natuurlijk onze eigen melodieën en teksten, zoals het echte kleinkunstenaars betaamt. In een woord verrukkelijk!

'Ik zit u op de hielen, ik hang al in uw wielen. Uw achterste spatbord gaat eraan,... lalalala lalaaa'

Afsluiten deden we in de Blauwe Schuit, de ideale locatie voor een aantal hilarische oneliners, vooral met betrekking tot mannen en bierviltjes....

Feestweek

Ik riep deze komende week vorige week al lekker voorbarig uit als:
DE FEESTWEEK

Hoeveel feesten daar werkelijk van gaat komen is nog de vraag, maar de intenties zijn reeds aan het borrelen dus er zal minstens een minimum aan optredens en fuifjes zijn. Daarbij komt dan nog eens de befaamde KIESWEEk, de officieel studentikozerste versie van de algemenere en begerenswaardige feestweek. Er borrelt ook nog het plan dat ik eens dringend moet koken en eens dringend gasten moet zoeken om voor te kunnen koken en de vraag wanneer ik dat dan wel ga doen. (ik weet haast zeker dat kandidaten zich hier en nu gaan melden!)

Ik roep de post-feestweek ook al uit tot depressieweek. In mijn depressiefste depressieweek zal ik geen les hebben (raar maar waar stemt dat mij droef, zo'n week niet kunnen zoeken en/of turen naar hotties in de aula), bijgevolg mijn verjaardag op mn eentje vieren, in de spiraal die downwaards gaat terecht komen, dat compenseren door gulzige uitspattingen, te weinig muziek horen, niet meer bewegen, het schoolvoorbeeld van de couch potato worden: zittend, hangend, liggend, met als enige gezelschap een zak chips (chips klinkt op dit moment al triest), ... ik zal zo ver gaan dat het haast zal lijken of er toch nog gezelschap naast mij in de zetel wil hangen, maar dat zal slechts de vetrol zijn die zich heeft verplaatst tot op de passagiersplaats van mijn zetel.

Zeven magere jaren, zeven vette, of hoe zat dat weer. Dan zal de zonneschijn tot mij wederkeren, want EVERY CLOUD HAS A SILVER LINING,

BUT NOW I'M GOLD - Rilo Kiley,



met die mooie terechte woorden sluit ik af. IK ben GOUD.

Daar komt de.... ...(het peinzend gezever)

Bim Bam beieren
de klokken luiden want het trouwseizoen is aangebroken. Niet alleen liggen er twee huwelijksuitnodigingen op de tafel van het ouderlijke huis. Ook kennissen van kennissen belanden in de boot.
Wanneer ik dingen te horen krijg in een lichtzinnig tussendoor gesprekje als "een jongen die ik ooit nog wel eens zag zitten, gaat trouwen" kan ik niet anders dan vragen hoe oud die jongen, want blijkbaar wordt hij toch nog jongen genoemd, dan wel niet is. Het antwoord, 24.

Hoe contradictorisch wanneer dat gegeven in een licht wordt geplaatst van de recent belichte actualiteit -die zo nu en dan weer eens de kop opsteekt- waarin gesproken wordt over de oudere jongeren die onder moeders dak en vleugels blijven. Nu zelf weet ik wel zeker dat ik niet tot die categorie van mensen zal behoren. Maar ik zeg luidop "fuck", want in de verste verte zou ik niet tot die andere, vroegtrouwende twintigers willen of kunnen behoren. Weer een quarterlifecrisis die in mijn toekomst zal opduiken is bij deze aangehaald. Trouwen, de juiste man, laat staan een bijna juiste man, vinden? Houden? Voor altijd?
Zo'n vragen laten zich al wel eens stellen, stil in mijn hoofd. Het antwoord lijkt telkens neen. Of ik er in geloof? Neen. Misschien moet ik er gewoon niet aan denken. Niet stil in mijn hoofd en dan zeker niet hier, op deze publieke, toch niet zo'n wijdbereikhebbende plek. Vanaf nu aan stilte.

Stilte. En laat de ceremonie van een zorgeloos verder verloop van een twintigerleven beginnen. De rode loper mag nog eerst door een duizendtal andere voeten platgelopen worden. Voorlopig zeg ik, "fuck you" of "ik ga op jacht naar de ware" (voor even).

SOUND

Ik heb een nieuw lievelingsprogramma. Neen het is niet het knotsgekke(?) programma 'Het programma van Wim Helsen', want daarover durf ik nog geen echte uitspraak te doen. Het is te vroeg om Wim al te beoordelen op een schaal van "lievelingsprogramma" want dan zou zijn show namelijk echt wel zeer goed moeten zijn. En misschien vind ik het wel tamelijk goed. Maar hoe dan ook, het wordt niet mijn lievelingsprogramma.

Waar het dan wel om draait, zonder verder rond de pisblompot te draaien: SOUND
Da's een programma dat ik twee keer met volle goesting heb uitgekeken. En da's niet moeilijk want het duurt maar een goed, goedgevuld, half uur. Sound zit vol muziek, zoals de correct gekozen programmanaam verraadt. Spontaan denk ik dat het weer eens gaat om iets dat alleen de BBC geslaagd kan fabriceren door zomaar even gauw de hipste britpop-indie namen bij elkaar te schrapen en samen te proppen.
Panic at the disco, die ik al altijd had afgedaan als zo'n 'mediocre emo band als 't maar kan zijn' brachten een verrassende, doch niet zo originele (check Amy Winehouse & Selah Sue) Valery cover in de rubriek "cover van de week". The Wombats waren niet zo zeer met een ander repertoire, dan wel in een andere straatmuzikant-setting te zien, het swingde in berlijn of keulen of.. waar ze 12 euro verdienden die in de gitaarkoffer van de volgende bende muziekmakende straatmuzikanten werden gestort .

De afsluiter die verraadt wat er klaar ligt voor volgende week, kan dan weer zorgen voor het passende gewatertand. Check dat maar op www.bbc.co.uk/sound/ week 22 (hoe triest en typisch dat ik er in geslaagd ben 20 afleveringen te missen! MAAR er zijn online filmpjes) bevat een portie: the Feeling, Hadouken!, Pigeon Detectives e.a.

Hadouken!

Zaterdag, 14 uur, BBC2